Judith Wermenbol: "geen kunstleven, maar levenskunst."

Haar stellige overtuiging: dat de kinderen van haar kinderen zullen leven in de Verenigde Staten van Europa. De hoofdstad van die VSE? Nederland, in een soort New-York-achtige verschijning, een stad met hele grote parken. Dé multiculturele smeltkroes, dé broeiplaats van kunst en cultuur, hét toevluchtsoord van anders- en ruimdenkers, hét epicentrum van wetenschap en economie. Voor het daadwerkelijk zover is, heeft ze het druk genoeg met haar, zo niet dé grootste uitdaging ooit: trefzeker balanceren op het slappe koord van de combinatie werk – moeder-schap, zo u wilt moederschap – werk. En trefzeker is ze wat dat betreft. Ze runt niet alleen een gezin met drie kinderen, ze heeft onlangs, om maar iets te noemen, haar eerste boek Een Bundel Kracht (30 gesprekken over kanker) gepubliceerd. Een tweede boek, over de Joodse gemeenschap in huidig Istanbul, zit in de pen. Bovendien was en is ze initiator en mede-uitgever van Eigen!Magazine, een lokaal glossy cultuur- en lifestylemagazine met inmiddels al edities in Apeldoorn, Amersfoort en Arnhem. Het past allemaal in het levensverhaal van een medisch juriste die, mede ingegeven door haar liefde voor het woord de journa­listiek in is gegaan. Om ook daar heel snel – net als in de ‘juris-terij’ gaat het ook in de journalistiek immers ook om analyseren, kritisch beschouwen en afgewogen formuleren – helemaal op haar plek te zijn. Een plek vol afwisseling, een plek gemaakt voor de avontuurlijke, non-conformistische en authentieke vrij­denker die ze is. Want dat is ze. Allemaal. In alles. Getuige ook haar levensmotto: Geen kunstleven, maar levenskunst. Dat is Judith Wermenbol. Sprekend.

---

---