Theodor Holman: “Mijn levensvragen gaan niet over het waarom maar over het hoe”

Theodor Holman is de naam. Auteur, journalist en presentator. Diep in zijn hart vooral schríjver. En eigenlijk ook columnist. 21 boekomslagen voorzag hij van hun waardevolle inhoud. 11 columns schrijft hij iedere week. Daar weten de lezers van Het Parool en De Groene Amsterdammer alles van. Die Theodor. En dan presenteert hij ook nog het nodige op de radio en de televisie. Schrijven doet Theodor eigenlijk overal over. Als een onderwerp hem boeit, hem bezighoudt, hem pakt, dan is hij toe aan de pen. Waar het om gaat is – nee, niet in de eerste plaats de mening – maar de wijze waarop die geformuleerd is. Zo kort en helder mogelijk, daar houdt hij van. Ook voor deze schrijver is het schrijven synoniem voor hard werken. Maar Theodor beschouwt hard werken als een bijzondere vorm van romantiek. Ten diepste is angst er de drijvende kracht achter. De angst voor de stilte. De angst voor het niets. Dat escapisme bekoort hem. Dat bekoort hem niet alleen – dat onderzoekt hij ook. Theodor heeft buitengewoon veel belangstelling voor de menselijke geest. Zijn levensvragen zijn geen waarom-vragen maar hoe-vragen. Dat voortdurende zelfonderzoek zien de nietsvermoe­dende krantenlezers dagelijks terug. Theodor schrijft niet zomaar, nee, hij kijkt door zijn pen naar zichzelf. Zijn pen ís niet in eerste plaats een instrument om te schrijven. Het is de lens van des schrijvers geestescamera. Ja, ja. En dan te weten dat Theodor van oorsprong een pedagoog is die acht jaar lang Nederlands doceerde. Die tijd is voorbij. Hij heeft andere dingen aan zijn hoofd en daar wil hij wel over praten ook. Tijdens een lezing bijvoorbeeld, of in een workshop. Over het ‘verleiden’, dat zovele literaire kopstukken meesterlijk beschreven. Of over ‘spanning’, dat zo typisch menselijk is. Over hoe verhalen tot stand komen. Over, nou ja, laat hem. Theodor Holman. Sprekend.

---

---